Berlusconi in Oudewater!
Hans Koopman is boos. Dat is op zich niets bijzonders, want de VVD’er is altijd boos als hij achter zijn toetsenbord plaats neemt. Ook het mikpunt is altijd hetzelfde: de Onafhankelijken. De lokale partij kan geen goed doen in de ogen van Hans. Zelfs niet als de partij het met de VVD eens is. Zoals over de mogelijke komst van de HEMA naar Oudewater. Of als de VVD-fractie zich door de Onafhankelijken uiteindelijk toch heeft laten overtuigen dat het gemeentebestuur nu toch echt moet ingrijpen op de Westerwal. Maar zelfs dan nog is ‘het’ allemaal de schuld van die vermaledijde Onafhankelijken. ’t Is niet goed of het deugt niet.
Normaal gesproken gebruikt Hans mij graag als kop van Jut, maar bij mijn afwezigheid is Otto Beaujon de klos. De verslaggever van de IJsselbode heeft tot zijn grote ergernis een nieuwsbericht geschreven over een ludieke actie met HEMA-tompoezen van de Onafhankelijken. Vol feitelijke onjuistheden uiteraard, insinueert Hans, zonder aan te geven welke. Sterker, volgens de Koopman is sprake van een complot. De redactie van de IJsselbode zou stevig in handen zijn van de Onafhankelijken. Berlusconi in Oudewater!
In werkelijkheid is er niets aan de hand. De verslaggever deed gewoon zijn werk, nieuws brengen. Niks geen stiekem verpakte partijpropaganda maar doodgewone neutrale berichtgeving.
Als genoegdoening stelt Hans voor om alle partijen een kwart voorpagina ter beschikking te stellen, vol te schrijven door een eigen redacteur. Dat zal nog niet meevallen met vijf partijen in de gemeenteraad. Maar daar weet partijredacteur Sjef vast wel een mouw aan te passen.
En nu maar hopen dat iemand Hans bijpraat over dit stukkie, want lezen doet hij mijn bijdragen hoegenaamd nooit, beweert hij. Natuurlijk niet, stel je voor dat hij er iets van zou opsteken. Vooral blijven schrijven Hans, ik zal er als ‘hoofdredacteur van ons clubblad’ persoonlijk op toezien dat je ingezonden brieven ongecensureerd worden geplaatst.
Worst
Groot Nieuws in de IJsselbode: de HEMA komt naar Oudewater!
Er was een tijd dat de plaatselijke middenstanders te hoop liepen tegen de komst van zo’n ketenvestiging, maar het winkelbestand is intussen zo afgekalfd, dat het algemeen gezien wordt als een aanwinst. De enthousiaste verslaggever rept zelfs van een ‘publiekstrekker van formaat’, een kwaliteitsimpuls zonder weerga.
Het is nog mooier: de vestiging van de HEMA staat niet op zichzelf, maar is onderdeel van een zogenoemd schuifplan. In het plan verhuist woninginrichting Faay naar het pand van de C1000 aan de Papenhoeflaan, die op zijn beurt verkast naar een nieuw te bouwen supermarkt op de volkstuinen in de groenstrook tussen de wijk Noortsyde en industrieterrein Tappersheul.
Naar zeggen van de verslaggever van de IJsselbode heeft heel Oudewater profijt van de operatie. En dat allemaal dankzij de tomeloze inzet van wethouder Smelik. De betrokken ondernemers prijzen hem vetgedrukt de hemel in. Ere wie ere toekomt.
Het klinkt bijna te mooi om waar te zijn. Dat is het dan ook niet.
Bij nader inzien blijkt het alleen nog maar een plan, een gedachte, een idee. Met als enig tastbare wapenfeit de intentieverklaring tussen de betrokken ondernemers en de gemeente, een soort PPS zeg maar. Dat betekent dat alle procedures nog moeten worden doorlopen. Te beginnen met het presenteren en bespreken van de plannen in de gemeenteraad en met de omwonenden en volkstuinders. Geruststellende mededelingen als dat er maar één verdieping op de toonzaal aan de Papenhoeflaan komt en de nieuwe supermarkt niet of nauwelijks ten koste gaat van de volkstuinen en het groen zijn ongetwijfeld niet genoeg om de handen op elkaar te krijgen. Een vaag structuurplan evenmin.
Het is voorzichtig gezegd niet erg handig, zeg maar gerust een beetje dom, dat de plannenmakers daar niet mee begonnen zijn. Zeker niet als, zoals zij beweren, iedereen voordeel heeft van het abceetje. Dan is het immers een fluitje van een cent om het benodigde draagvlak te verwerven.
Nu zij aan het eind in plaats van het begin begonnen zijn is het risico groot dat de gevolgde overvaltactiek averechts werkt. De sceptici zullen zich al snel voor een voldongen feit gesteld zien, waartegen zwaar geschut in stelling moet worden gebracht. Persoonlijk houd ik op een verkiezingstunt van wethouder Smelik, die in het zicht van de gemeenteraadsverkiezingen de kiezers een worst voorhoudt om hen van zijn daadkracht te overtuigen. Veel mosterd graag!
Eind goed, al goed
Beste Elly,
Sorry. Ik begrijp dat ik je verkeerd begrepen heb. Het valt voor een gewone sterveling ook niet mee om een hele gemeenteraadsvergadering uit te zitten. Je moet van goeden huize komen en stevig zitvlees hebben om alle lange en ingewikkelde debatten te doorgronden. Van gewichtige kwesties als de toegestane bebouwingshoogte op ‘bedrijvenpark’ Tappersheul en het afschaffen van de vergoeding voor onbaatzuchtige vrijwilligers ten gunste van een commercieel openbaar vervoerbedrijf tot geheime rapportages over kennelijk op instorten staande bruggen in de binnenstad. Misschien moet het nog beter worden uitgelegd op de gemeentelijke informatiepagina, net als vroeger.
Maar afijn, ik ben heel blij dat ook de VVD-fractie het uiteindelijk eens is met de Vrienden van het Havenkwartier, dat er nieuwe wegen moeten worden ingeslagen voor de herontwikkeling van Westerwal. Het gebied ligt al meer dan tien jaar braak. Welkom bij de Vrienden. Ik zie je aanmelding tegemoet. Nu jullie wethouder nog, maar dat is jullie wel toevertrouwd.
Ik moet wel een paar dingetjes rechtzetten. Je stelt dat de motie van de Onafhankelijken over de Westerwal dezelfde strekking heeft als de mislukte opdracht van het college aan de provinciale aanjager Smeulders. Dat moet een vergissing zijn. Immers, als dat zo was, zou de motie overbodig zijn. Dat de missie van Smeulders mislukt is, komt niet door de koppigheid van de directie van de machinefabriek of van de Vrienden, maar doordat de verplaatsing van de machinefabriek voor Smeulders een gegeven was. Daardoor kon hij geen kant uit en was, zoals wij meer dan eens hebben aangegeven, zijn vorstelijke gage van € 25.000 bij voorbaat weggegooid geld.
Sterker nog, als de VVD-fractie werkelijk achter de motie van de Onafhankelijken staat, dan
hadden jullie vier jaar geleden ook gewoon het gratis advies van de Vrienden van het Havenkwartier kunnen opvolgen om het trekken aan het dode paard door Heilijgers en het college te staken en zelf een nieuw bestemmingsplan voor het gebied op te stellen. Met dat advies komt de motie van de Onafhankelijken namelijk wèl naadloos overeen. Maar ik weet het: in de politiek duurt het soms even voor het kwartje valt. Laten we het maar op voortschrijdend inzicht houden.
Overigens is ook nu de buit nog niet binnen, getuige de toezegging van wethouder Smelik om in ruil voor het intrekken van de motie op korte termijn een ‘integraal plan van aanpak voor de herontwikkeling van Westerwal’ op te stellen. Dat is na vier jaar dralen uiteraard een loze toezegging, maar samen met de vele kanttekeningen van de VVD-fractie bij de motie van de Onafhankelijken onderstreept het, dat de race nog niet gelopen is. Daarmee is de toekomst van het havenkwartier wel degelijk inzet van de gemeenteraadsverkiezingen. Bij voortzetting van de huidige CDA-VVD-coalitie is het risico levensgroot dat het college alsnog vasthoudt aan de samenwerkingsovereenkomst met Heilijgers. Je weet best dat het in de politiek meestal niet om de argumenten gaat, maar om partijpolitieke belangen of de herkomst van het voorstel… Dat zou betekenen dat het gebied nog jaren braak ligt.
Kortom, de kiezer bepaalt of het roer echt omgaat en de Westerwal wordt ontwikkeld tot een levendig havenkwartier waar het goed wonen, werken en recreëren is.
Wim Knol
Openbare schuldbelijdenis
De Gereformeerde Gemeenten in Nederland bieden hun leden een bijzonder middel
tot berouw en verzoening met God en hun medegelovigen. Openbare zonden die aan
de gehele gemeente ergernis hebben gegeven, zoals bijvoorbeeld seks voor het
huwelijk of openbare dronkenschap, moeten in het openbaar worden beleden.
Afhankelijk van de aard van de zonde moet de zondaar zijn schuld erkennen voor de
kerkenraad of door opstaan tijdens de openbare eredienst.
Da’s andere koek dan een weekendje zwerfvuil vegen, bussen schoonmaken of een tijdelijk
straatverbod. Of het bijdraagt tot inzicht en een vernieuwde levenswandel, zoals de
gelovigen hopen, weet ik niet. Maar het lijkt me geen pretje.
Dat vonden de heren van Stedin die afgelopen week in opdracht van wethouder
Luuring in het forum Ruimte publiekelijk hun excuses kwamen aanbieden voor de blunder
die hun bedrijf gemaakt heeft bij het ophogen van de wijk Snelrewaard. De mannen
zaten er als geslagen honden bij.
Met de ogen gericht op het spiekbriefje legden ze uit dat de werklieden van Stedin
ondanks alle strikte procedures en kwaliteitsborgingen hadden vergeten de
huisaansluitingen van gas, water en riolering te vernieuwen. Gevolg is dat de
versgestrate trottoirs en opgehoogde tuinen de komende maanden opnieuw overhoop
moeten worden gehaald. Heel vervelend allemaal, maar de schade is uiteraard voor
Stedin en een erkend hoveniersbedrijf komt de nieuwe coniferen terugplanten.
Voor de zomervakantie is alles achter de rug.
De leden van het forum waren zo onder de indruk van de boetedoening dat ze vergaten
wethouder Luuring als verantwoordelijke bestuurder aan de tand te voelen. Over het
ontbreken van deugdelijke directie en toezicht tijdens de werkzaamheden bijvoorbeeld,
waardoor de nalatigheid eerder aan het licht zou zijn gekomen en de overlast en
schade hadden kunnen worden beperkt.
Zo kon het gebeuren dat de CDA-wethouder gedurende de boetedoening rustig
achterover kon leunen, als een rechtschapen kerkmeester. Daar had hij na alle gedoe
over de verplaatsing van het busstation en de niet tijdig leverbaar feestverlichting
(na keihard onderhandelen door de wethouder krijgen alle middenstanders
een verlicht kunstboompje van Citytec) wel even behoefte aan.
’t Zij hem vergeven.
Wim Knol
Koudeoorlog
In onze tuin bloeit een roos, een grote gele bloem, eenzaam maar uitbundig. Ook de Oost-indische kers, ontsproten uit een handvol rimpelige zaadjes, groeit en bloeit weelderig.
Alsof het hartje zomer is. Maar dat is het niet. Over twee weken is het Sinterklaas nota bene.
De natuur is van streek, zeiden ze vroeger als het een paar dagen te warm was voor de tijd van het jaar.
Sinds de ‘ongemakkelijke waarheid’ van Al Gore weten we wel beter. Het is allemaal de schuld van het broeikaseffect. Door de uitstoot van CO2 en andere gassen is de dampkring zo mistig geworden dat de aarde haar zonnewarmte niet meer goed kwijt kan. Met alle gevolgen van dien: smeltende ijskappen, warmtestress in de stad en zeebaars in de Waddenzee.
Gelukkig hebben onze leiders de waarschuwing begrepen en proberen zij met ferme intenties en verdragen de dreigende planetaire meltdown af te wenden. Als milieubewuste burgers dragen we uiteraard trouw ons steentje bij. We isoleren onze huizen potdicht, bouwen windmolens, scheiden, composteren en hergebruiken ons afval en zelfs in het kleinste kamertje brandt een spaarlamp. En binnenkort mogen we waarschijnlijk ook nog eens extra gaan betalen voor het autorijden – een kostbare aangelegenheid maat als het om het redden van moeder aarde gaat is geen offer teveel.
Toch bekruipt me de laatste tijd de twijfel of we wel de goeie dingen doen.
Het begon met het nieuws over de plannen van de NAM en Shell om CO2 van de raffinaderij in Pernis onder een woonwijk in Barendrecht op te gaan slaan. Of het kwaad kan weet ik niet, maar het stuit me tegen de borst. Laat die lui hun broeikasgassen onder hun eigen huis opbergen.
Vervolgens kwam het Centrum voor Landbouw en Milieu met de ontdekking dat een (zwartbonte) koe door het laten van flatussen net zoveel CO2 uitstoot als een gemiddelde auto. Die arme beesten zullen dus binnenkort ook wel ondergronds moeten.
Gevolg van alle spookverhalen was dat ik onlangs met naïef genoegen het vertrouwenwekkende relaas las van de voormalige kapitein van de roemruchte Russische atoomonderzeeër Lenin Smeltende ijskappen, broeikasaffect? Na veertig jaar tussen de ijsbergen in de Noordelijke IJszee wist de stoere zeebonk het zeker: ‘Allemaal fabeltjes. De versnelde dooi is gewoon een kwestie van zonnevlekken. Een tijdelijke zaak. Over een of twee jaar wordt het weer kouder. De volgende ijstijd zit eraan te komen.’
De koudeoorlog is terug!
Wim Knol
Bewegend doel
Ignace is een typisch voorbeeld van een bewegend doel. Als je hem aanspreekt op het één, begint hij gewoon over iets anders. Dat is handig, want dan hoeft hij zijn boude beweringen niet met feiten en argumenten te staven.
In plaats van uit te leggen waaruit die aansprekende prestaties van wethouder Smelik waarvan hij rept dan wel bestaan, brengt Ignace daarom een ode aan het bruisende verenigingsleven in Oudewater. Unio heeft recent zelfs eerste klasse gespeeld zonder betaalde spelers! Ook de gemeentelijke festiviteiten zoals Koninginnedag en Sinterklaas zijn prima georganiseerd. En het bedrijfsleven mag er ook zijn: hoge omzetten, weinig werklozen. Als toegift somt hij een handvol afgeronde projecten op, van de reconstructie van de provinciale weg en het baggeren van de Lange Linschoten tot het vernieuwen van de Cosynbrug en de bouw van de spoortunnel in Papekop. Weliswaar stuk voor stuk karweien waar de gemeente part noch deel aan heeft gehad, maar dat mag de pret niet drukken. Zou die prachtige zomer soms ook het werk van het college zijn? Kortom, waar zeurt die zure Knol over? Hij kan gerust zijn: daarover niet.
Om zijn woorden kracht bij te zetten en de hoeders van de feiten nog meer op een dwaalspoor te brengen voert Ignace een denkbeeldige achterban.op van sympathisanten en medeslachtoffers: ‘Mijn dank voor de vele positieve reacties en steunbetuigingen die mij op straat, via mail en sms ten deel vielen.’ De telefoonlijnen waren naar verluidt bijkans overhit in huize Boreel de Mauregnault om de koene spreekbuis van de zwijgende meerderheid een hart onder de riem te steken in zijn strijd tegen die vermaledijde brievenschrijver die ‘echt asociaal op de man speelt en elk tegengeluid in de kiem probeert de smoren.’
Ignace begrijpt wel waarom al die andere positief ingesteld mensen in Oudewater niet zelf al een keer een brief ingezonden hebben. Maar ook een zwijgende meerderheid is een meerderheid, besluit hij strijdvaardig
Ik heb het niet zo op zwijgende meerderheden. In een democratisch land als Nederland waar vrije meningsuiting een grondrecht is is een dergelijke vorm van zelfcensuur nergens voor nodig, zelfs ongewenst. Maar daar schijnt Ignace anders over te denken.
Wim Knol
Voor wat hoort wat
Wat is dat toch met die VVD’ers om iedere keer de boodschapper op de korrel te nemen in plaats van de boosdoener, als er weer eens schandaal in het licht wordt gebracht? Bij voorkeur vergezeld van een stevige aanval op het recht van vrije meningsuiting en/of de persvrijheid. Die rotjournalisten!
Nu Ignace Boreel de Mauregnault weer. De aantijgingen van de nog altijd anonieme Karin nog vers in het geheugen dacht ik aanvankelijk met een fraai pseudoniem van doen te hebben. Maar bij nader inzien blijkt het om een ‘recente inwoner’ te gaan. Zijn gebrekkige kennis van de Oudewaterse politiek weerhoudt Ignace niet van boude standpunten.
In navolging van illustere partijgenoten als Hans Koopman, Karin en het college van burgemeester en wethouders, adviseert Ignace de redactie van de IJsselbode mijn ingezonden brieven niet meer te plaatsen. Volgens Ignace zijn mijn bijdragen zuur en rancuneus en degraderen ze de krant tot spreekbuis van de Onafhankelijken. Ik zou ze alleen maar schrijven uit frustratie over het feit dat ik door een andere partij van het pluche gewipt ben. Zo hoor je nog eens wat. De gebruikelijke kulargumenten. De kritische lezer weet wel beter. Ik kan er ook niets aan doen dat het gemeentebestuur de ene bok na de andere schiet. Niet op reageren dus.
Na de tirade steekt Ignace de loftrompet over wethouder Smelik. In de korte tijd dat de nieuwkomer onder ons is, heeft de doortastende VVD-wethouder in het kleine Oudewater met een beperkt budget ‘relatief veel grote zaken aangepakt’, meent hij.
Op welke zaken zou hij doelen?
Het scholenplan kan het niet zijn. Dat is vier jaar na zijn aantreden nog steeds niet in uitvoering. Westerwal? Van hetzelfde laken een pak. De nieuwe bushalte misschien? Het wachten is op het eerste ongeluk.Maar vanwaar dan toch die adoratie voor de wethouder?
Een welingelichte bron bracht me met een oud raadsvoorstel uit maart 2007 tot inzicht.
De grote zaak waarop Ignace doelt is waarschijnlijk de wijze waarop wethouder Smelik hem 2,5 jaar geleden aan de bouwvergunning geholpen heeft voor zijn woning aan de Zuid-Linschoterzandweg. Volgens het geldende bestemmingsplan was het bouwplan veel (250 kuub) te groot en te hoog, maar wethouder Smelik wist er op onnavolgbare wijze een mouw aan te passen. Het voert te ver om de inhoud van het raadsvoorstel hier weer te geven, maar de liefhebbers van absurde krompraat stuur ik graag een kopietje toe. Schaterlach verzekerd!
De raad, met uitzondering van – ik kan het ook niet helpen - de Onafhankelijken, stonk er desondanks met open ogen in. Zoiets vergeet een mens niet licht. Voor wat hoort wat. Adeldom verplicht!
Wim Knol
DNA
Dat de zogeheten raadsconferentie, dat is te zeggen de gemeenteraad plus een handvol verontruste inwoners en trouwe partijgangers over de strategische visie voor Oudewater weinig zou opleveren, was geen verrassing. De oogst van de drie panelbijeenkomsten - of eigenlijk twee, want bij de derde bijeenkomst over ‘het bestuur’ kwam helemaal geen hond opdagen - die aan de discussie in de raad voorafgingen was een bonte verzameling gemeenplaatsen, open deuren en waarheden gelijk een koe die iedereen kan verzinnen.
Wat te denken van: ‘De huidige kernen met haar (?) hechte leefgemeenschappen moeten gekoesterd worden’ en ‘een sterke economische structuur is gebaat bij lokaal ondernemerschap’ of ‘De historische binnenstad is een belangrijk topic als het gaat om de toekomst van de gemeente’. Tja, zo lust ik nog wel een paar. Als het regent in mei, is april al voorbij.
De gemeenteraad bakte er ook weinig meer van dan het benadrukken van het belang van de historische binnenstad (zijn er sloopplannen dan?) winkels en voorzieningen en een gezond bedrijfsleven en het gebruikelijke zielige gedoe over het vermeende gebrek aan euro’s en menskracht om de vele ambities waar te maken. Welke ambities? Een gebrek aan daadkracht zullen ze bedoelen. Hilarisch hoogtepunt in de doldwaze discussie was de zoektocht naar wat de gespreksleider omschreef als ‘het DNA van Oudewater.’Altijd handig om te weten dat de geelbuiken afstammen van de chimpansee, de ruisvoorn of de Fries-Hollandse stamboekkoe. Maar wat moet je er als gemeentebestuurder in hemelsnaam mee? Op kweek zetten? Invriezen? Of mengen met dat van de soortgenoten in Montfoort of Woerden in de hoop op verdeling?
Dat komt er van als onze vertegenwoordigers bij gebrek aan inzicht, ambitie en fantasie het zoveelste windhandelbureau inhuren. Visies, ik schreef het al vaker, kun je niet kopen. Die moet je zelf bedenken. Of lenen uit een boek van een grote of kleine denker. Maar die zijn dan meestal weer te moeilijk, verwerpelijk of niet lokaal inzetbaar. Kortom, van die strategische visie komt niets terecht, wat ik je brom.
Weer € 30.000 naar zijn gallemiezen.
Wim Knol
Kwaliteitsimpuls
Elke ochtend open ik verwachtingsvol de gordijnen van de slaapkamer om te zien of de kwaliteitsimpuls binnenstad al begonnen is. Pakweg een jaar geleden lag er een informatiebulletin van de gemeente op de mat, waarin wethouder Luuring de uitvoering aankondigde van het project Verlichting Binnenstad als onderdeel van de nog ambitieuzere Kwaliteitsimpuls Binnenstad. In juli 2008 had de raad naar zijn zeggen groen licht gegeven voor de uitvoering van het vernieuwen en uitbreiden van de openbare verlichting, het verlichten van achterpaden, het aanbrengen van aansluitpunten voor feestverlichting en het aanlichten van monumenten. Toe maar. De komende tijd zou de ingestelde projectgroep ons regelmatig informeren over de voortgang van de werkzaamheden, zo beloofde hij. We leven inmiddels een jaar later en elke ochtend opnieuw constateer ik dat het bij dat figuurlijke groene licht van de raad gebleven is. Nou ja, behoudens één nieuwe lampenkap in de straat, een designafvalbak en een stuk of wat grotendeels overbodige blauwe strepen in de bestrating die het verlaten van de blauwe zone markeren. Verder is alles bij het oude gebleven: de scheefgereden amsterdammertjes en lantaarnpalen, de vervuilde verzamelkasten van de nutsbedrijven (leve de privatisering!) en het onvermijdelijke bordenwoud.
Hoe komt het toch dat er van al die fraaie plannen zo weinig terecht komt?
Doordat het gemeentebestuur ‘barst van de ambities maar geen euro te makken heeft’? Zoals de VVD’ster Elly van Wijk en Madelon Eling bij voortduring met een zorgelijk gezicht betogen? Of is gebrekkig verwachtingenmanagement de boosdoener? Om met PvdA-voorman Gerrit v.d. Berg te spreken? Meer beloven dan je waar kunt of wilt maken, zeg maar.
Of geeft de raad, bevangen door een verlammende Jan Saliegeest of grootheidswaanzin de schaarse centen ‘gewoon ‘aan de verkeerde zaken uit?
Wie het weet mag het zeggen. Feit is dat voor de tienduizenden euro’s die gemoeid zijn met het inhuren van, ik noem maar een dwarsstraat, de BMC groep (het bureau dat de gemeente aan een zogeheten strategische visie moet helpen) of de provinciale aanjager Smeulders (na zij mislukte om het plan Westerwal vlot te trekken schijnt hij nu weer gecharterd te zijn voor een ander vastgelopen omstreden woningbouwproject) heel wat nieuwe straatlantaarn, vuilnisbakken, bloembakken en andere straatmeubilair aangeschaft hadden kunnen worden.
Misschien kunnen we die kwaliteitsimpuls beter aan het gemeentebestuur geven, door er een paar verlichte geesten aan toe te voegen bijvoorbeeld. Dan komen die spaarlampen, feestverlichting en geraniums vanzelf wel.
Wim Knol
De Ark van Smelik
Heeft u hem al gezien, de imposante cutterzuiger in de werkhaven van Machinefabriek De Hollandsche IJssel? Bij mijn weten is het de grootste baggermachine die de fabriek in haar lange bestaan gebouwd heeft. ’t Is klinkt misschien een beetje sentimenteel, maar ik ben er trots op dat we in Oudewater een bedrijf hebben die zulke indrukwekkende werktuigen bouwen kan. In mijn jonge jaren stond ik met mijn vrienden al bewonderend te kijken naar het proefdraaien van de talrijke voorgangers, de emmerbaggermolens met hun knarsend ronddraaiende emmers en de eerste zuigers die met hun krachtige pompen het IJsselwater deden kolken en over het jaagpad spoten. Prachtig vonden we het.
Het college van burgemeester onder aanvoering van wethouder Smelik vindt dat de baggerwerktuigen voortaan maar op het industrieterrein Tapperheul gebouwd moeten worden.
Ziet u het voor zich? Een cutterzuiger van 20 bij 60 meter op het droge langs de Elzenweg of het Peppelpad? Of in een kunstmatige vijver zo groot als zichzelf?
Ik niet, de directie van de machinefabriek niet, een welkend mens niet en sinds kort ook Jan Kamminga niet. De voorzitter van de FME CWM, de vereniging van ondernemers in de technologisch industriële sector, heeft op verzoek van de machinefabriek onderzocht of de door de gemeente en projectontwikkelaar Heilijgers gewenste verplaatsing van de fabriek financieel haalbaar is. Uit de gesprekken die Kamminga gevoerd heeft met het college en een gedeputeerde van de provincie Utrecht blijkt dat dat in de verste verte niet het geval is. Reden waarom hij adviseert de eindeloze en kansloze pogingen in die richting voor eens en altijd te staken en de fabriek te laten zitten waar zij al sinds 1872 zit.
Duidelijke taal, zou je denken. Maar nog altijd wil wethouder Smelik de boodschap niet verstaan. Zolang de zaak ‘onder de rechter is’, blijft de VVD-wethouder in zijn ark ronddobberen en weigert hij zelfs maar een duif uit te sturen op zoek naar een oplossing. Ach, waarom zou hij ook? Over zes maanden zijn er gemeenteraadsverkiezingen.
Gelukkig daalt het water ook zonder hem..
Wim Knol