Opel Kadett
Kent u de parabel van de Opel Kadett?
Manlief komt uit zijn werk en meldt zijn vrouw met een ernstig gezicht: “Schat, de kadett moet eg. Hij is kapot en we kunnen ons de dure reparaties niet meer veroorloven.”
Zijn vrouw barst in tranen uit: “Vreselijk, dan moeten we voortaan met het openbaar vervoer.” Maar gelukkig weet de heer des huizes raad. (Hij kan niet tegen huilende vrouwen)
“Weet je wat”, zegt hij monter: “we kopen gewoon een mercedes.” Zijn vrouw, nasnikkend:
“Maar die is toch veel duurder dan een kadett? Die kunnen we helemaal niet betalen. “Jawel hoor”, stelt haar steun en toeverlaat, “we verkopen gewoon de tuin.”
Een soortgelijke redenering gebruikt het CDA-VVD66-college in zijn voorstel om het huige openluchtzwembad te vervangen voor een overdekte zweminrichting: het huidige bad kost teveel, de beheerder Optisport maakt er een potje van, daarom moeten we een overdekt bad bouwen. O het te kunnen betalen verkopen we het Statenland gewoon aan een projectontwikkelaar. Die mag er in ruil voor een bijdrage in de kosten van het overdekte bad woningen, appartementen en een restaurant bouwen, zoveel hij maar wil.
Een dwaze redenering die de inwoners duur kan komen te staan. Dat vond de gemeenteraad ook. Reden waarom de raad het college opdracht gaf om eerst maar eens de verschillende mogelijkheden te onderzoeken: bestaande bad opknappen, overkappen huidige bad, nieuw overdekt bad bouwen. Dan had de raad iets te kiezen.
Maar daar had het college geen trek in. In plaats van keurig de verschillende mogelijkheden op een rij te zetten, gaf de wethouder ijzerenheinig € 10.000 aan het plaatselijke projectmanagementbureau Promad voor een globale verkenning naar de herontwikkeling van het complete Statenland met als ‘bijproduct’ een overdekt zwembadje. Dat liet de verkenner, naar verluidt een fervent zwemmer dus goed ingevoerd in de materie (!), zich geen twee keer zeggen. Onlangs presenteerde hij aan de raad een eerste schets van zijn idee. Over de kosten en baten kon hij nog niets melden, behalve dan dat het exploitatietekort van het overdekte zwembad waarschijnlijk hoger zal uitvallen dan de door de wethouder uit zijn duim gezogen € 125.000. De zwemmers van OZV waren natuurlijk dolenthousiast. Ga zo door, riepen zij in koor. De realisten daarentegen waren vooral verbaasd over het ontbreken van de gevraagde informatie van de andere scenario’s en het negeren van het raadsbesluit door het college. De coalitiepartijen CDA en VVD66 geloofden hem op zijn blauwe ogen.
De onderhands uitverkoren projectmanager Promad kan tevreden zijn. Er zit nog meer voor hem in het vat. In het afgelopen forum Samenleving vroeg het college nog eens € 45.000 om de plannen verder uit te werken. Opnieuw werden de aanbestedingsregels, anders hèt stokpaardje van wethouder Smelik, volkomen genegeerd. Volgensde wethouder kan alleen een partij die als een spin in het web de lijntjes met de Oudewaterse samenleving beheerst de klus tot een goed einde brengen. Kennis en ervaring van het bouwen en exploiteren van sportaccommodaties zijn alleen maar lastig. Door het onderhandsje hoopt de wethouder meteen de onlangs opgelopen schandvlek voor het nodeloos buitenspel zetten van de plaatselijke aannemers bij de aanbesteding van de scholen in Kleine-Hekendorp weg te poetsen.
De moraal van dit verhaal? Een Opel Kadett is zo gek nog niet, zeker niet in een tijd waarin
de subsidies aan de plaatselijke verenigingen zo rigoureus worden gekort dat de plaatselijke EHBO-ers geen geld meer hebben voor het inhuren van een reanimatie-instructeur.
Archetypen
Ik ben dol op moralisten, piskijkers en psychologen van de kouwe grond.
In de IJsselbode van vorige week geeft Ignace Boreel namens het wetenschappelijk bureau van de plaatselijke VVD en D66 een vermakelijke uiteenzetting over twee archetypen van de menselijke soort en, vooral, hoe hun eigenschappen en gedrag op hem als mens en politicus inwerken: de optimist en de zeikerd.
De optimist, het niet ‘zeuren maar poetsen type’ (hypercorrectief van ‘niet lullen maar poetsentype’. Ignace is keurig opgevoed) maakt hem vrolijk en energiek.
Aan de ‘chagrijnige zeikers’ daarentegen heeft hij een broertje dood. Hij begrijpt ze ook niet. In een poging om hun verderfelijke gedrag te verklaren, passeert een reeks ondeugden en tekortkomingen de revue: te hoge eigendunk, onvermogen om hoofdzaken en bijzaken te onderscheiden, angst, wantrouwen, doofheid en tenslotte gebrek aan intelligentie, zeg maar domheid.
Uiteraard rekent Ignace zichzelf tot de optimisten. Gelukkig maar, want wie wil er nu als zeikerd door het leven? Ignace wil verder met Oudewater. Hoe hij dat ziet blijft onduidelijk. Net als zijn politieke vrienden van het CDA, die Oudewater zo snel mogelijk willen laten opgaan in Woerden, bij voorkeur nog voor de viering van het 750-jarig bestaan?
Of anders? In elk geval met een open vizier, ruimte voor ideeën, veerkracht en vertrouwen in elkaar. Daarom complimenteert hij de bouwteams van de scholen, het kunstgrasteam van de voetbalverenigingen en het schuifplanteam.
Kortom, de optimisten waar Ignace zo vrolijk en energiek van wordt, moeten wel zijn politieke denkbeelden delen. Mensen en/of partijen die op een andere manier verder willen met Oudewater, bijvoorbeeld door zich in te zetten voor het behoud van de zelfstandigheid, het behoud van het huidige zwembad, het realiseren van een nieuwe supermarkt op een andere locatie, het actief herontwikkelen van de Westerwal of het samen met de verenigingen verbeteren van de accommodaties (in plaats van ze zonder overleg te korten en op straat te zetten), beschouwt Ignace, hoe optimistisch en ambitieus de andersdenkenden ook zijn, als zeikerds. De ene optimist is kennelijk de andere niet. Het wemelt van de ondersoorten.
In volgende afleveringen: de opportunist, de naïeveling en de demagoog.
Wim Knol
Kerntaken
Dat communiceren niet de sterkste kant is van ons gemeentebestuur is algemeen bekend.
Om de haverklap is er gedoe over. Informeren over wegwerkzaamheden, snoeien en andere ditjes en datjes gaat nog wel. En de loftrompet steken over de eigen prestaties, liefst met foto, lukt ook aardig. Maar tweerichtingsverkeer, dat wil zeggen praten met, laat staan luisteren naar, de inwoners is doorgaans te veel gevraagd. Misschien ligt aan de smalle straatjes in de stad. Aan de beschikbare middelen ligt het in elk geval niet. Die zijn er te kust en te keur vandaag de dag: een wekelijkse pagina in de IJsselbode, een website, een digitale nieuwsbrief, een dito spreekuur en, zij het mondjesmaat, persoonlijk contact – nog altijd het meest effectieve middel. Nee, het probleem zit ‘m vooral in de bestuurders die het doen. Of niet doen. Of doen alsof ze het doen. Goed communiceren begint met de wil om echt met mensen te praten en echt naar ze te luisteren. Het is dus allereerst een kwestie van mentaliteit, van integriteit ook.
Niet zelden misbruiken de bestuurders communicatiemiddelen voor andere doelen dan praten en luisteren, om hun eigen zin door te drijven bijvoorbeeld, om burgers met een kluitje het riet in te sturen of gewoon omdat zij denken dat het zo hoort.
Dat is wat er mis is met het persbericht over de zogeheten kerntakendiscussie. (zie www.oudewater.nl) In opdracht van zichzelf sloot de gemeenteraad zichzelf onlangs twee dagdelen op in dorpshuis de Boezem in Hekendorp om te discussiëren over de toekomst van Oudewater en de taken en verantwoordelijkheden van het gemeentebestuur hierin. Het gesprek leverde tal van bruikbare ideeën en suggesties op. Maar niet het lijstje met bezuinigingen dat de tijdens de sessie voornamelijk zwijgende dagelijks bestuurders hadden gehoopt. Dat was kennelijk tegen het zere been van het college. Onder het motto ‘wie schrijft die blijft’ maakten de bestuurders in het persbericht daarom niet de uitkomsten van de discussie wereldkundig, maar een nietszeggend aftreksel.
Wat te denken van stoplappen als de kop: “Slimmere samenwerking moet Oudewater vooruit helpen.” Samenwerking met wie? Met welk doel?
En: “waar dat kan, wil de gemeenteraad het voorzieningenniveau van de stad zo veel mogelijk in stand houden.” Tja, als de burger daar al niet meer op kan rekenen. Om nu zonder aanleiding voorzieningen af te gaan breken.
Of : “Toch gaat een kerntakendiscussie niet uitsluitend over het uitvoeren van minder taken en het terugdringen van uitgaven.” Sterker, de discussie in de Boezem ging nauwelijks over bezuinigingen. Daar is vooralsnog ook geen reden voor, hoezeer de doemdenkers in het college ook anders willen doen geloven.
Zo kan ik nog wel even doorgaan. Op de redactie waar ik vroeger werkte vouwden we altijd vliegtuigen van dit soort persberichten zonder nieuwswaarde.
Als uitsmijter daagt het college de inwoners uit om te laten weten wat er volgens hen anders moet, waar organisaties verbeteringen zien en welke knelpunten het bedrijfsleven verwacht.
Zodat de raad daar rekening mee kan houden bij het samenstellen van het gewijzigde takenpakket.
Anders dan wat? Verbeteringen ten opzichte van wat? Knelpunten waarin en als gevolg waarvan? Kortom, het belooft weer een boeiende discussie te worden, net als die over de strategische visie, weet u nog?
Als we nu om te beginnen integer communiceren eens tot kerntaak verheffen. Dan wordt het misschien nog wat.
Schijnproces
De coalitie van CDA en VVD/D66 wil de zojuist begonnen raadstermijn gebruiken om de gemeente Oudewater klaar te maken voor herindeling met Woerden. Om de beoogde nieuwe heren van Woerden gunstig te stemmen, moet de boedel bezemschoon worden opgeleverd, vinden de partijen. Daarom bevat het beleidsprogramma geen aansprekende plannen, is bezuinigen troef en moeten mogelijke winkeldochters de laan worden uitgestuurd.
Aangezien na de herindeling de burgemeester overtollig is, opende CDA-fractieleider Koffeman in de afgelopen raadsvergadering de jacht op haar. Marianne Ruigrok heeft sinds het aantreden van het nieuwe college weinig meer om handen dan haar wettelijke taken en wordt door de coalitie voornamelijk gezien als ongewenste kostenpost.
Degelijk als altijd had CDA-fractieleider Gert Koffeman een stevige stok uitgezocht om haar te slaan, in de vorm van een motie van afkeuring voor het heulen met de Veiligheidsregio Utrecht (VRU). Door haar toedoen treedt de vrijwillige brandweer twee jaar eerder toe tot de veiligheidsregio dan de bedoeling was. Waar de minister van staat op Oudewaterse maat het in andere gevallen niet zo nauw neemt met de bewijslast (getuige zijn ongegronde beschuldiging van belangenverstrengeling aan het adres van het raadslid Wim Knol) had Koffeman dit keer niets aan het toeval overgelaten. Zijn requisitoir stond als een huis, zo leek het. Met zijn gebruikelijke pathos (gesloten ogen, gespeelde verontwaardiging) spon hij in de eerste termijn het net zorgvuldig rond zijn prooi, klaar om, na zinloos tegenstribbelen, haar als een volleerd toreador de doodsteek toe te dienen.
Het weerwoord van de burgemeester bleek echter hardnekkiger dan verwacht. De burgemeester kende haar zaakjes en maakte duidelijk dat haar geen, in elk geval weinig blaam trof. Maar zoals een rechtgeaarde CDA’er betaamt had Gert niets aan het toeval over gelaten en twee getuigen à charge opgeroepen in de persoon van de oud-wethouders Niek Luuring en Tim Smelik. Niek had vanuit Zeeland een mailtje gestuurd dat de lezing van Koffeman dat zij zelfs de wethouders niet deugdelijk had geïnformeerd bevestigde. En Tim was uit dankbaarheid voor de medewerking van het CDA aan de verlenging van zijn wethouderscontract graag bereid om Gert lippendienst te bewijzen. Het moet gezegd: de anders weinig communicatieve bestuurder, deed het met verve.
Toen vervolgens ook Elly van Wijk namens coaltiepartner VVD66 liet weten dat de handelwijze van de voorzitter van het college ‘niet goed voelde’, leek het doek te vallen voor de burgemeester.
Tot verbazing en zichtbare ergernis van de indiener haalde de motie het desondanks niet.
De oppositie weigerde mee te werken aan het schijnproces. De PvdA vond de sop de kool niet waard, de Onafhankelijken steken hun energie liever in belangrijker zaken en Hans Alles van de Chisten Unie/SGP houdt niet van Judasstreken.
En de VVD’er Job Willemse moest zijn vliegtuig halen met als gevolg dat de stemmen staakten: 6-6.
Aan de genius achter de motie de eer om de verstoorde verhoudingen met de burgemeester en binnen het college te herstellen. Burgemeester Ruigrok had na afloop even geen zin in de uitgestoken hand van de CDA-leider.
Hij kan er ook voor kiezen om in de volgende raadsvergadering de motie in aanwezigheid van voldoende medestanders opnieuw in te dienen. Maar meer dan zijn rekenkundig gelijk valt er niet te behalen.
Berlusconi in Oudewater!
Hans Koopman is boos. Dat is op zich niets bijzonders, want de VVD’er is altijd boos als hij achter zijn toetsenbord plaats neemt. Ook het mikpunt is altijd hetzelfde: de Onafhankelijken. De lokale partij kan geen goed doen in de ogen van Hans. Zelfs niet als de partij het met de VVD eens is. Zoals over de mogelijke komst van de HEMA naar Oudewater. Of als de VVD-fractie zich door de Onafhankelijken uiteindelijk toch heeft laten overtuigen dat het gemeentebestuur nu toch echt moet ingrijpen op de Westerwal. Maar zelfs dan nog is ‘het’ allemaal de schuld van die vermaledijde Onafhankelijken. ’t Is niet goed of het deugt niet.
Normaal gesproken gebruikt Hans mij graag als kop van Jut, maar bij mijn afwezigheid is Otto Beaujon de klos. De verslaggever van de IJsselbode heeft tot zijn grote ergernis een nieuwsbericht geschreven over een ludieke actie met HEMA-tompoezen van de Onafhankelijken. Vol feitelijke onjuistheden uiteraard, insinueert Hans, zonder aan te geven welke. Sterker, volgens de Koopman is sprake van een complot. De redactie van de IJsselbode zou stevig in handen zijn van de Onafhankelijken. Berlusconi in Oudewater!
In werkelijkheid is er niets aan de hand. De verslaggever deed gewoon zijn werk, nieuws brengen. Niks geen stiekem verpakte partijpropaganda maar doodgewone neutrale berichtgeving.
Als genoegdoening stelt Hans voor om alle partijen een kwart voorpagina ter beschikking te stellen, vol te schrijven door een eigen redacteur. Dat zal nog niet meevallen met vijf partijen in de gemeenteraad. Maar daar weet partijredacteur Sjef vast wel een mouw aan te passen.
En nu maar hopen dat iemand Hans bijpraat over dit stukkie, want lezen doet hij mijn bijdragen hoegenaamd nooit, beweert hij. Natuurlijk niet, stel je voor dat hij er iets van zou opsteken. Vooral blijven schrijven Hans, ik zal er als ‘hoofdredacteur van ons clubblad’ persoonlijk op toezien dat je ingezonden brieven ongecensureerd worden geplaatst.
Worst
Groot Nieuws in de IJsselbode: de HEMA komt naar Oudewater!
Er was een tijd dat de plaatselijke middenstanders te hoop liepen tegen de komst van zo’n ketenvestiging, maar het winkelbestand is intussen zo afgekalfd, dat het algemeen gezien wordt als een aanwinst. De enthousiaste verslaggever rept zelfs van een ‘publiekstrekker van formaat’, een kwaliteitsimpuls zonder weerga.
Het is nog mooier: de vestiging van de HEMA staat niet op zichzelf, maar is onderdeel van een zogenoemd schuifplan. In het plan verhuist woninginrichting Faay naar het pand van de C1000 aan de Papenhoeflaan, die op zijn beurt verkast naar een nieuw te bouwen supermarkt op de volkstuinen in de groenstrook tussen de wijk Noortsyde en industrieterrein Tappersheul.
Naar zeggen van de verslaggever van de IJsselbode heeft heel Oudewater profijt van de operatie. En dat allemaal dankzij de tomeloze inzet van wethouder Smelik. De betrokken ondernemers prijzen hem vetgedrukt de hemel in. Ere wie ere toekomt.
Het klinkt bijna te mooi om waar te zijn. Dat is het dan ook niet.
Bij nader inzien blijkt het alleen nog maar een plan, een gedachte, een idee. Met als enig tastbare wapenfeit de intentieverklaring tussen de betrokken ondernemers en de gemeente, een soort PPS zeg maar. Dat betekent dat alle procedures nog moeten worden doorlopen. Te beginnen met het presenteren en bespreken van de plannen in de gemeenteraad en met de omwonenden en volkstuinders. Geruststellende mededelingen als dat er maar één verdieping op de toonzaal aan de Papenhoeflaan komt en de nieuwe supermarkt niet of nauwelijks ten koste gaat van de volkstuinen en het groen zijn ongetwijfeld niet genoeg om de handen op elkaar te krijgen. Een vaag structuurplan evenmin.
Het is voorzichtig gezegd niet erg handig, zeg maar gerust een beetje dom, dat de plannenmakers daar niet mee begonnen zijn. Zeker niet als, zoals zij beweren, iedereen voordeel heeft van het abceetje. Dan is het immers een fluitje van een cent om het benodigde draagvlak te verwerven.
Nu zij aan het eind in plaats van het begin begonnen zijn is het risico groot dat de gevolgde overvaltactiek averechts werkt. De sceptici zullen zich al snel voor een voldongen feit gesteld zien, waartegen zwaar geschut in stelling moet worden gebracht. Persoonlijk houd ik op een verkiezingstunt van wethouder Smelik, die in het zicht van de gemeenteraadsverkiezingen de kiezers een worst voorhoudt om hen van zijn daadkracht te overtuigen. Veel mosterd graag!
Eind goed, al goed
Beste Elly,
Sorry. Ik begrijp dat ik je verkeerd begrepen heb. Het valt voor een gewone sterveling ook niet mee om een hele gemeenteraadsvergadering uit te zitten. Je moet van goeden huize komen en stevig zitvlees hebben om alle lange en ingewikkelde debatten te doorgronden. Van gewichtige kwesties als de toegestane bebouwingshoogte op ‘bedrijvenpark’ Tappersheul en het afschaffen van de vergoeding voor onbaatzuchtige vrijwilligers ten gunste van een commercieel openbaar vervoerbedrijf tot geheime rapportages over kennelijk op instorten staande bruggen in de binnenstad. Misschien moet het nog beter worden uitgelegd op de gemeentelijke informatiepagina, net als vroeger.
Maar afijn, ik ben heel blij dat ook de VVD-fractie het uiteindelijk eens is met de Vrienden van het Havenkwartier, dat er nieuwe wegen moeten worden ingeslagen voor de herontwikkeling van Westerwal. Het gebied ligt al meer dan tien jaar braak. Welkom bij de Vrienden. Ik zie je aanmelding tegemoet. Nu jullie wethouder nog, maar dat is jullie wel toevertrouwd.
Ik moet wel een paar dingetjes rechtzetten. Je stelt dat de motie van de Onafhankelijken over de Westerwal dezelfde strekking heeft als de mislukte opdracht van het college aan de provinciale aanjager Smeulders. Dat moet een vergissing zijn. Immers, als dat zo was, zou de motie overbodig zijn. Dat de missie van Smeulders mislukt is, komt niet door de koppigheid van de directie van de machinefabriek of van de Vrienden, maar doordat de verplaatsing van de machinefabriek voor Smeulders een gegeven was. Daardoor kon hij geen kant uit en was, zoals wij meer dan eens hebben aangegeven, zijn vorstelijke gage van € 25.000 bij voorbaat weggegooid geld.
Sterker nog, als de VVD-fractie werkelijk achter de motie van de Onafhankelijken staat, dan
hadden jullie vier jaar geleden ook gewoon het gratis advies van de Vrienden van het Havenkwartier kunnen opvolgen om het trekken aan het dode paard door Heilijgers en het college te staken en zelf een nieuw bestemmingsplan voor het gebied op te stellen. Met dat advies komt de motie van de Onafhankelijken namelijk wèl naadloos overeen. Maar ik weet het: in de politiek duurt het soms even voor het kwartje valt. Laten we het maar op voortschrijdend inzicht houden.
Overigens is ook nu de buit nog niet binnen, getuige de toezegging van wethouder Smelik om in ruil voor het intrekken van de motie op korte termijn een ‘integraal plan van aanpak voor de herontwikkeling van Westerwal’ op te stellen. Dat is na vier jaar dralen uiteraard een loze toezegging, maar samen met de vele kanttekeningen van de VVD-fractie bij de motie van de Onafhankelijken onderstreept het, dat de race nog niet gelopen is. Daarmee is de toekomst van het havenkwartier wel degelijk inzet van de gemeenteraadsverkiezingen. Bij voortzetting van de huidige CDA-VVD-coalitie is het risico levensgroot dat het college alsnog vasthoudt aan de samenwerkingsovereenkomst met Heilijgers. Je weet best dat het in de politiek meestal niet om de argumenten gaat, maar om partijpolitieke belangen of de herkomst van het voorstel… Dat zou betekenen dat het gebied nog jaren braak ligt.
Kortom, de kiezer bepaalt of het roer echt omgaat en de Westerwal wordt ontwikkeld tot een levendig havenkwartier waar het goed wonen, werken en recreëren is.
Wim Knol
Openbare schuldbelijdenis
De Gereformeerde Gemeenten in Nederland bieden hun leden een bijzonder middel
tot berouw en verzoening met God en hun medegelovigen. Openbare zonden die aan
de gehele gemeente ergernis hebben gegeven, zoals bijvoorbeeld seks voor het
huwelijk of openbare dronkenschap, moeten in het openbaar worden beleden.
Afhankelijk van de aard van de zonde moet de zondaar zijn schuld erkennen voor de
kerkenraad of door opstaan tijdens de openbare eredienst.
Da’s andere koek dan een weekendje zwerfvuil vegen, bussen schoonmaken of een tijdelijk
straatverbod. Of het bijdraagt tot inzicht en een vernieuwde levenswandel, zoals de
gelovigen hopen, weet ik niet. Maar het lijkt me geen pretje.
Dat vonden de heren van Stedin die afgelopen week in opdracht van wethouder
Luuring in het forum Ruimte publiekelijk hun excuses kwamen aanbieden voor de blunder
die hun bedrijf gemaakt heeft bij het ophogen van de wijk Snelrewaard. De mannen
zaten er als geslagen honden bij.
Met de ogen gericht op het spiekbriefje legden ze uit dat de werklieden van Stedin
ondanks alle strikte procedures en kwaliteitsborgingen hadden vergeten de
huisaansluitingen van gas, water en riolering te vernieuwen. Gevolg is dat de
versgestrate trottoirs en opgehoogde tuinen de komende maanden opnieuw overhoop
moeten worden gehaald. Heel vervelend allemaal, maar de schade is uiteraard voor
Stedin en een erkend hoveniersbedrijf komt de nieuwe coniferen terugplanten.
Voor de zomervakantie is alles achter de rug.
De leden van het forum waren zo onder de indruk van de boetedoening dat ze vergaten
wethouder Luuring als verantwoordelijke bestuurder aan de tand te voelen. Over het
ontbreken van deugdelijke directie en toezicht tijdens de werkzaamheden bijvoorbeeld,
waardoor de nalatigheid eerder aan het licht zou zijn gekomen en de overlast en
schade hadden kunnen worden beperkt.
Zo kon het gebeuren dat de CDA-wethouder gedurende de boetedoening rustig
achterover kon leunen, als een rechtschapen kerkmeester. Daar had hij na alle gedoe
over de verplaatsing van het busstation en de niet tijdig leverbaar feestverlichting
(na keihard onderhandelen door de wethouder krijgen alle middenstanders
een verlicht kunstboompje van Citytec) wel even behoefte aan.
’t Zij hem vergeven.
Wim Knol
Koudeoorlog
In onze tuin bloeit een roos, een grote gele bloem, eenzaam maar uitbundig. Ook de Oost-indische kers, ontsproten uit een handvol rimpelige zaadjes, groeit en bloeit weelderig.
Alsof het hartje zomer is. Maar dat is het niet. Over twee weken is het Sinterklaas nota bene.
De natuur is van streek, zeiden ze vroeger als het een paar dagen te warm was voor de tijd van het jaar.
Sinds de ‘ongemakkelijke waarheid’ van Al Gore weten we wel beter. Het is allemaal de schuld van het broeikaseffect. Door de uitstoot van CO2 en andere gassen is de dampkring zo mistig geworden dat de aarde haar zonnewarmte niet meer goed kwijt kan. Met alle gevolgen van dien: smeltende ijskappen, warmtestress in de stad en zeebaars in de Waddenzee.
Gelukkig hebben onze leiders de waarschuwing begrepen en proberen zij met ferme intenties en verdragen de dreigende planetaire meltdown af te wenden. Als milieubewuste burgers dragen we uiteraard trouw ons steentje bij. We isoleren onze huizen potdicht, bouwen windmolens, scheiden, composteren en hergebruiken ons afval en zelfs in het kleinste kamertje brandt een spaarlamp. En binnenkort mogen we waarschijnlijk ook nog eens extra gaan betalen voor het autorijden – een kostbare aangelegenheid maat als het om het redden van moeder aarde gaat is geen offer teveel.
Toch bekruipt me de laatste tijd de twijfel of we wel de goeie dingen doen.
Het begon met het nieuws over de plannen van de NAM en Shell om CO2 van de raffinaderij in Pernis onder een woonwijk in Barendrecht op te gaan slaan. Of het kwaad kan weet ik niet, maar het stuit me tegen de borst. Laat die lui hun broeikasgassen onder hun eigen huis opbergen.
Vervolgens kwam het Centrum voor Landbouw en Milieu met de ontdekking dat een (zwartbonte) koe door het laten van flatussen net zoveel CO2 uitstoot als een gemiddelde auto. Die arme beesten zullen dus binnenkort ook wel ondergronds moeten.
Gevolg van alle spookverhalen was dat ik onlangs met naïef genoegen het vertrouwenwekkende relaas las van de voormalige kapitein van de roemruchte Russische atoomonderzeeër Lenin Smeltende ijskappen, broeikasaffect? Na veertig jaar tussen de ijsbergen in de Noordelijke IJszee wist de stoere zeebonk het zeker: ‘Allemaal fabeltjes. De versnelde dooi is gewoon een kwestie van zonnevlekken. Een tijdelijke zaak. Over een of twee jaar wordt het weer kouder. De volgende ijstijd zit eraan te komen.’
De koudeoorlog is terug!
Wim Knol
Bewegend doel
Ignace is een typisch voorbeeld van een bewegend doel. Als je hem aanspreekt op het één, begint hij gewoon over iets anders. Dat is handig, want dan hoeft hij zijn boude beweringen niet met feiten en argumenten te staven.
In plaats van uit te leggen waaruit die aansprekende prestaties van wethouder Smelik waarvan hij rept dan wel bestaan, brengt Ignace daarom een ode aan het bruisende verenigingsleven in Oudewater. Unio heeft recent zelfs eerste klasse gespeeld zonder betaalde spelers! Ook de gemeentelijke festiviteiten zoals Koninginnedag en Sinterklaas zijn prima georganiseerd. En het bedrijfsleven mag er ook zijn: hoge omzetten, weinig werklozen. Als toegift somt hij een handvol afgeronde projecten op, van de reconstructie van de provinciale weg en het baggeren van de Lange Linschoten tot het vernieuwen van de Cosynbrug en de bouw van de spoortunnel in Papekop. Weliswaar stuk voor stuk karweien waar de gemeente part noch deel aan heeft gehad, maar dat mag de pret niet drukken. Zou die prachtige zomer soms ook het werk van het college zijn? Kortom, waar zeurt die zure Knol over? Hij kan gerust zijn: daarover niet.
Om zijn woorden kracht bij te zetten en de hoeders van de feiten nog meer op een dwaalspoor te brengen voert Ignace een denkbeeldige achterban.op van sympathisanten en medeslachtoffers: ‘Mijn dank voor de vele positieve reacties en steunbetuigingen die mij op straat, via mail en sms ten deel vielen.’ De telefoonlijnen waren naar verluidt bijkans overhit in huize Boreel de Mauregnault om de koene spreekbuis van de zwijgende meerderheid een hart onder de riem te steken in zijn strijd tegen die vermaledijde brievenschrijver die ‘echt asociaal op de man speelt en elk tegengeluid in de kiem probeert de smoren.’
Ignace begrijpt wel waarom al die andere positief ingesteld mensen in Oudewater niet zelf al een keer een brief ingezonden hebben. Maar ook een zwijgende meerderheid is een meerderheid, besluit hij strijdvaardig
Ik heb het niet zo op zwijgende meerderheden. In een democratisch land als Nederland waar vrije meningsuiting een grondrecht is is een dergelijke vorm van zelfcensuur nergens voor nodig, zelfs ongewenst. Maar daar schijnt Ignace anders over te denken.
Wim Knol